اشعار: در ميكده - سه شب - سگ ها و گرگ ها - لحظه - داوري - لحظه ي ديدار
"در ميكده" از مجموعه شعر "زمستان"
در ميكده ام، چو من بسي اينجا هست / مي حاضر و من نبرده ام سويش دست
بايد امشب ببوسم اين ساقي را / اكنون گويم كه نيستم بي خود و مست
در ميكده ام، دگر كسي اينجا نيست / و اندر جامم دگر نمي صهبا نيست
مجروحم و مستم و عسس مي بردم / مردي، مددي، اهل دلي، آيا نيست؟
"سه شب" از مجموعه شعر "زمستان"
نخستين: / روزنه اي از اميد، گرم و گرامي، / روشني افكنده باز بر دل سردم
دايم از آن لذتي كه خواهدم آمد / مستم و با سرنوشت بد به نبردم
تا بَردَم گاه گاه وسوسه با خويش / كاي دله دل! چشم از اين گناه فرو پوش،
ياد گناهانِ دلپذيرِ گذشته / بانگ برآرد كه: آي شيطان! خاموش.
وسوسه ي توبه در دلم نكند راه / توبه كند، آنكه او گنه نتواند
گرگم و گرگ گرسنه ام من و گويم: / مرگ مگر زهر توبه ام بچشاند
دومين: / باز شب آمد، حرمسراي گناهان، / باز در آن برگ لاله راه نكرديم
واي، دلا! اين چه بي فروغ شبي بود / حيف، گذشت امشب و گناه نكرديم
اي لب گرم من! اي ز تفِّ عطش خشك! / باش كه سيرت كنم ز بوسه ي شاداب،
از لب و دندان و چهره اي كه بر آنها / رشك بَرَد لاله و ستاره و مهتاب
اختركان! شب بخير، خسته شدم باز، / بسترم از انتظار خسته تر از من،
خسته ام، اما خوشم كه روح گناهان / شاد شود، شاد، تا شب دگر از من
آخرين: / مستِ شعف مي روم به بسترم امشب / بر دو لبم خنده، تا كه خنده كند روز
باز ببينم سعادتِ تو چقدرست، / بستر خوشبختم! آي ... بستر پيروز!
"سگ ها و گرگ ها" از مجموعه شعر "زمستان"
هوا سرد است و برف آهسته بارد / ز ابري ساكت و خاكستري رنگ
زمين را بارشِ مثقال، مثقال / فرستد پوششِ فرسنگ، فرسنگ
سرود كلبه ي بي روزن شب / سرود برف و باران ست امشب
ولي از زوزه هايِ باد پيداست / كه شب مهمان توفان ست امشب
دوان بر پرده هايِ برف ها، باد، / روان بر بال هاي باد، باران،
درونِ كلبه ي بي روزنِ شب، / شبِ توفانيِ سرد زمستان.
آواز سگ ها: / - « زمين سرد است و برف آلوده و تر، / هوا تاريك و توفان خشمناك ست،
كشد - مانند گرگان - باد، زوزه، / ولي ما نيك بختان را چه باك ست؟ »
- كنارِ مطبخِ ارباب، آنجا، / بر آن خاك ارّه هايِ نرم خفتن،
چه لذّت بخش و مطبوع ست، و آنگاه / عزيزم گفتن و جانم شنفتن
- « و ز آن ته مانده هاي سفره خوردن،» / - «و گر آن هم نباشد، استخواني. »
- « چه عمر راحتي، دنيايِ خوبي، / چه ارباب عزيز و مهرباني! »
- « ولي شلّاق! ... اين ديگر بلائي ست ... » / - «بلي، اما تحمل كرد بايد،
درست ست اين كه الحق دردناك ست، / ولي ارباب آخر رحمش آيد،
گذارد، چون فروكش كرد خشمش، / كه سر بر كفش و بر پايش گذاريم
شمارد زخم ها مان را و ما اين - / محبت را غنيمت مي شماريم ... »
خروشد باد و بارد هم چنان برف / ز سقفِ كليه ي بي روزنِ شب،
شبِ توفانيِ سردِ زمستان، / زمستانِ سياهِ مرگْ مركب
آواز گرگ ها: / - « زمين سرد است و برف آلوده و تر، / هوا تاريك و توفان خشمناك ست،
كشد - مانند سگ ها - باد، زوزه، / زمين و آسمان با ما به كين ست. »
- « شب و كولاكِ رعب انگيز و وحشي، / شب و صحرايِ وحشتناك و سرما،
بلايِ نيستي، سرماي پرسوز، / حكومت مي كند بر دشت و بر ما. »
- « نه ما را گوشه ي گرمِ كُنامي، / شكاف كوهساري، سر پناهي، »
- « نه حتي جنگلي كوچك، كه بتوان / در آن آسود، بي تشويش، گاهي. »
- « دو دشمن در كمينِ ماست، دايم / دو دشمن مي دهد ما را شكنجه.
برون: سرما، درون: اين آتش جوع / كه بر اركان، افكنده پنجه. »
- « و ... اينك ... سومين دشمن ... كه ناگاه / برون جست از كمين و حمله ور گشت
... سلاح آتشين ... بي رحم ... بي رحم / ... نه پاي رفتن و نه جاي بر گشت ... »
- « بنوش اي برف! گلگون شو، بر افروز / كه اين خون، خونِ ما بي خانمان هاست.
كه اين خون، خونِ گرگان گرسنه ست / كه اين خون، خونِ فرزندانِ صحراست »
- « درين سرما، گرسنه، زخم خورده، / دويم آسيمه سر بر برف، چون باد.
و ليكن عزّتِ آزادگي را / نگهبانيم، آزاديم، آزاد. »
"لحظه" از مجموعه شعر "زمستان"
همه گويند كه: تو عاشق اويي. / - گر چه دانم همه كس عاشق اويند -
ليك مي ترسم، يا رب! / نكند راست بگويند؟
"داوري" از مجموعه شعر "زمستان"
هر كه آمد بار خود را بست و رفت، / ما همان بدبخت و خوار و بي نصيب.
ز آن چه حاصل، جز دروغ و جز دروغ؟ / زين چه حاصل، جز فريب و جز فريب؟
"لحظه ي ديدار" از مجموعه شعر "زمستان"
لحظه ي ديدار نزديك ست. / باز من ديوانه ام، مستم.
باز مي لرزد، دلم، دستم. / باز گوئي در جهان ديگري هستم.
هاي! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ! / هاي نپريشي صفاي زلفكم را، دست!
و آبرويم را نريزي، دل! / - اي نخورده ست - / لحظه ي ديدار نزديك ست.
|